Szhin splints może doskwierać wielu początkującym, jak i doświadczonym biegaczom. To zespół, który objawia się bólem i sztywnością łydki. Czym jest i czy można sobie jakoś z nim poradzić?

Zdjęcia ilustracyjne /Unsplash.com /

Shin splints, to zespół przeciążenia krawędzi przyśrodkowej kości piszczelowej. Każda kości pokryta jest okostną, czyli włóknistą błoną ochraniającą kość z zewnątrz. Jest ona silnie unaczyniona i unerwiona. Jej zadaniem jest ochrona i regeneracja tkani kostnej. Jednak w przypadku shin splints dochodzi do stanu zapalnego okostnej na skutek nadmiernego tarcia ścìęgien:  piszczelowego przedniego, prostownika długiego palców i prostownika długiego palucha)  oraz zwiększonego w trakcie wysiłku ciśnienia w przedziale przednim goleni. Tarcie i wzrost ciśnienia doprowadza do zmniejszenia ukrwienia w okolicy przedziału, co objawia się bólem.

Do najważniejszych przyczyn zespołu bólowego goleni należy zaliczyć zbyt gwałtowny wzrost intensywności, długości lub częstotliwości treningu, nagłą zmianę rodzaju treningu, częste i intensywne podbiegi, sprinty czy zaniedbanie rozgrzewki i rozciągania. Przyczyną mogą też być zaburzenia ruchomości stawu skokowego, przeciążenia i asymetria w długości kończyn.

Dolegliwości bólowe występują najczęściej w obrębie przedniej i przyśrodkowej strony piszczeli, mogą również wystąpić w obrębie zewnętrznego brzegu na przebiegu mięśni strzałkowych. Palpacyjnie można wyczuć zgrubienia na piszczeli i wzmożone napięcie mięśni przedziału przedniego. Początkowo objawy występują po  bieganiu, nie są stałe, w późniejszym okresie dolegliwości pojawiają się w trakcie treningu.

Sposoby leczenia:

  • wyrównanie dysbalansu pomiędzy grupa przednią, a tylną poprzez techniki MET, PIR, punktów spustowych, mięśniowo-powięziowe,
  • reedukacja postawy, wyrównanie długości kończyn dolnych poprzez ustawienie miednicy,
  • stretching mięśni kulszowo-goleniowych,
  • zastosowanie wkładek ortopedycznych w przypadku stopy nadmiernie pronacyjnej lub supinacyjnej,
  • mobilizacja kości stępu celem zapewnienia prawidłowej ruchomości w stawie skokowym górnym,
  • zmniejszenie napięć śródkostnych poprzez technikę unwinding,