Dla osób zmagających się z cukrzycą oraz ich bliskich ważne jest, aby wiedzieć, czym charakteryzuje się ta choroba i jak ją leczyć. Znają one takie pojęcia, jak hipoglikemia czy hiperglikemia. Jednak dla osób, które nigdy nie miały do czynienia z wahaniami poziomu cukru we krwi, pojęcie hiperglikemii może nie być już tak jasne. Hiperglikemia to wzrost stężenia glukozy we krwi powyżej górnej granicy normy, której prawidłowe stężenie wynosi 3,4–5,5 mmol/l (60–99 mg/dl). Może występować u chorych na cukrzycę lub osób, które nie zapadły na tę dolegliwość.


Hiperglikemia przyczyny

Najczęstszą przyczyną chronicznej hiperglikemii jest cukrzyca, pojawia się wówczas tzw. hiperglikemia poranna - na czczo, gdy poziom glukozy we krwi przekracza normy. Są jednak także inne sytuacje, które mogą prowadzić do hiperglikemii nawet u osób, które nie zmagają się z cukrzycą. Są to między innymi:

-niektóre choroby,

-częste, zbyt obfite posiłki,

-dieta zawierająca nadmierne ilości węglowodanów o wysokim indeksie glikemicznym,

-zakażenia,

-stres/napięcie emocjonalne,

-duży wysiłek fizyczny,

-infekcje,

-przyjmowanie sterydów.

Hiperglikemia - objawy

Dla pacjenta objawy hiperglikemii są najbardziej odczuwalne przy bardzo wysokim poziomie glukozy we krwi. Jej umiarkowany poziom może powodować przyzwyczajanie się organizmu do nieprawidłowości, a co za tym idzie - mogą nie wystąpić żadne symptomy, które wskazywałyby na nieprawidłowy poziom glukozy. Najczęściej pacjenci z hiperglikemią skarżą się na:

-spadek masy ciała,

-potrzebę częstego oddawania moczu,

-senność,

-bóle głowy,

-kłopoty z widzeniem,

-ogólne osłabienie,

-wzmożone pragnienie,

-kwaśny zapach z ust,

-przesuszoną skórę,

-zaburzenia erekcji,

-występowanie infekcji pochwy oraz skóry,

-utratę włosów (również na kończynach dolnych),

-powolne gojenie się ran,

-przewlekłe zaparcia,

-przewlekłe biegunki.

Do skutków ubocznych przewlekłej hiperglikemii należy dodać:

-uszkodzenie naczyń krwionośnych,

-zaburzenie procesów lipidowych, powodujące powstawanie nieprawidłowych związków cholesterolu i trójglicerydów, odkładających się w tętnicach (podwyższone ryzyko miażdżycy),

-uszkodzenie naczyń siatkówki oka (ryzyko utraty wzroku lub pojawienia się zaćmy),

-uszkodzenie enzymów biorących udział w procesach metabolicznych,

-zaburzenia krzepliwości krwi,

-większe ryzyko zawału serca,

-zwiększone prawdopodobieństwo rozwoju cukrzycy,

-kwasicę ketonową, która często prowadzi do śpiączki lub śmierci chorego.

Pierwsza pomoc - hiperglikemia

Powtarzające się stany hiperglikemii to powód, aby udać się do lekarza w celu obserwacji i diagnostyki pod kątem cukrzycy lub stanów przedcukrzycowych. W tym celu lekarz kieruje pacjenta do wykonania badań laboratoryjnych. Osoby ze zdiagnozowaną cukrzycą powinny zawsze mieć przy sobie glukometr, tak by móc w dowolnym momencie zbadać aktualną glikemię. Trudno jednak rozpoznać hiperglikemię u osób, które nigdy wcześniej nie leczyły się na cukrzycę. Jeśli jednak stwierdzimy (najlepiej za pomocą glukometru) wysoki poziom cukru, powinniśmy obniżyć jego stężenie we krwi poprzez podanie choremu lekko osolonej wody. Warto również zapytać, czy przyjmuje leki przeciwcukrzycowe i w razie potrzeby podać dawkę. Jeśli chory słania się, mówi bełkotliwie i traci przytomność, przede wszystkim należy wezwać pogotowie, posadzić go w bezpiecznym miejscu i podawać płyny. W przypadku utraty przytomności do przyjazdu pogotowia należy monitorować oddech, a w razie jego ustania, podjąć podstawową resuscytację. Osoby, u których zdiagnozowano cukrzycę, powinny znajdować się pod stałą opieką lekarską, a międzynarodowa sieć Synexus umożliwia im także bezpłatne badania oraz możliwość udziału w badaniach klinicznych dla osób z cukrzycą typu 2.